اصولاآدما دنبال این هستن که رسوماتشونو زنده نگه دارن وبرای داشتن زیباترین لحظه

هاشون به دنبال زنده کردن خاطرات خوش گذشتشون هستن اینکه بزرگان و اجدادشون چه

 جوری زندگی میکردن و چه آداب ورسومی داشتن ما هم که ایرانی هستیم وفرهنگی غنی از

 گذشته تا حال ....

حالا این ولنتاین کجای فرهنگ ماست نمیدونم اصلا یکی بگه دختر این دوره زمونه کی به

فرهنگ ایرانی کار داره اینا کلاس داره اگه بلد نباشی کلاس کاریت میاد پایین

حالا ولنتاین واسه جوونا لازمه قبول حالا ما این وسط کیو پیدا کنیم بهش قلب و شکلات و

نمیدونم شمع قرمز کادو بدیم.

بابا تکلیف ما که نه عاشقیم نه معشوق چیه؟

وای نگی یه جا دختر کلاست افت میکنه و اینا........

والا ما که سرازکار این ملت درنمیاریم چرا زور بیخود بزنیم.

ملت ولنتاینتون مبارک.

برای دیدن بقیه ی عکسها روی ادامه ی مطلب کلیک کنید.

برای دیدن بقیه ی عکس روی ادامه ی مطلب کلیک کنید.

برای دیدن بقیه عکسها روی ادامه مطلب کلیک کنید

یه جا دیدم نوشته بود  "درد را ازهر طرف نوشتم درد بود."

یه کم بهش فکر کردم.......

درسته شاید دردهای زیادی وجود دارند وبالطبع هر دردی درمانی داره اما اگه درد رو برعکس کردی باید

 درمان اون رو هم برعکس کنی.

تا حالا فکرکردی برعکس درمان چی می شه؟

دقیقا برعکس درمان می شه نامرد  !!!

میدونی یعنی چی؟

یعنی شاید بعضی از دردها رو بشه درمان کرد اما اگه یه درد برعکس داشته باشی و بخوای درمانش

کنی در حق خودت نامردی کردی چون وجود بعضی از دردها واقعا لازمه.

مثل چی؟

مثل درد فراق  باید درد فراق رو سالها حس کرده باشی تا بتونی لذت وصال رو با تمام وجودت حس

کنی.

پس یادمون باشه برای هر دردی دنبال درمان نباشیم و با دردامون مهربونتر باشیم چون .....

این دردها پلی هستند به سوی لذت ها.

ای شب از رویای تورنگین شده                            سینه از عطر توام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش                   شادیم بخشیده از اندوه بیش

 همچو بارانی که شوید جسم خاک                          هستی ام زالودگی ها کرده پاک

 ای تپشهای تن سوزان من                                آتشی در سایه ی مژ گان من

 ای ز گندمزارها سرشارتر                               ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

 ای در بگشوده بر خورشیدها                       در هجوم ظلمت تردیدها

 با توام دیگر ز دردی بیم نیست                      هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

 این دل تنگ من و این بار نور                      های هوی زندگی در قعر گور

 ای دو چشمانت چمنزاران من                      داغ چشمت خورده بر چشمان من

 پیش از اینت گرتو در خود داشتم                  هر کسی را تو نمی انگاشتم

 درد تاریکیست درد خواستن                       رفتن و بیهوده خود را کاستن

 سرنهادن بر سیه دل سینه ها                       سینه آلودن به چرک کینه ها

 در نوازش نیش ماران یافتن                       زهر در لبخند یاران یافتن

 زر نهادن در کف طرارها                        گم شدن در پهنه ی بازارها

 آه ای با جان من آمیخته                           ای مرا از گورمن انگیخته

 چون ستاره با دو بال زر نشان                  آمده از دوردست آسمان 

  جوی خشک سینه ام را آب   تو               بستر رگهام را سیلاب   تو

 در جهانی اینچنین سرد و سیاه                  با قدمهایت قدمهایم به راه

 آه ای روشن طلوع بی غروب                  آفتاب سرزمینهای جنوب

 آه آه ای از سحر شادابتر                       ازبهاران تازه تر سیراب تر

 عشق دیگر نیست این این خیرگیست          چلچراغی در سکوت و تیرگیست

 عشق چون در سینه ام بیدار شد               از طلب پا تا سرم ایثار شد

 این دگر من نیستم من نیستم                    حیف از آن عمری که با من زیستم

 آه می خواهم که بشکافم ز هم                 شادیم یک دم بیالاید به غم

 آه می خواهم که برخیزم زجای               همچو ابری اشک ریزم های های

 این دل تنگ من و این دود عود                در شبستان زخمه های چنگ و رود

 این فضای خالی و پروازها                    این شب خاموش واین آوازها

 ای نگاهت لای لایی سحروار                 گاهوار کودکان بیقرار

 ای نفسهایت نسیم نیم خواب                   شسته از من لرزه های اضطراب

 خفته در لبخند فرداهای من                    رفته تا اعماق دنیاهای من

 ای مرا با شور شعر آمیخته                  این همه آتش به شعرم ریخته

 چون تب عشقم چنین افروختی              لاجرم شعرم به آتش سوختی

                                                                                       فروغ فرخزاد